هذا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ ؛ « 1 » ( به خاطر بياور ) هنگامى كه خداوند به عيسى بن مريم گفت : ياد كن نعمتى را كه به تو و مادرت بخشيدم زمانى كه تو را با « روح القدس » تقويت كردم ، كه در گاهواره و به هنگام بزرگى با مردم سخن مىگفتى و هنگامى كه كتاب و حكمت تورات و انجيل را به تو آموختم و هنگامى كه به فرمان من از گل چيزى به صورت پرنده ساختى و در آن مىدميدى و به فرمان من پرنده‌اى مىشد و كور مادرزاد و مبتلا به بيمارى پيسى را به فرمان من شفا مىدادى و مردگان را به فرمان من زنده مىكردى و هنگامى كه بنى اسرائيل را از آسيب رساندن به تو بازداشتم و در آن موقع كه دلايل روشن براى آنها آوردى ولى جمعى از كافران آنها گفتند اينها جز سحر آشكار نيست . اين نعمتى الهى است كه مخصوص برگزيدگان از اولياى الهى است مانند سخن سليمان : رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَ عَلى والِدَيَّ « 2 » و اين همان نعمتى است كه موقعى كه خداوند مريم را در عرض انبياى بزرگ مىآورد در سورهء مريم بدان اشارت دارد : ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهُ زَكَرِيَّا و يا وَ اذْكُرْ فِي الْكِتابِ مَرْيَمَ كه اين آيه بعد از ذكر يحيى و عيسى است و بعد از آن وَ اذْكُرْ فِي الْكِتابِ إِبْراهِيمَ إِنَّهُ كانَ صِدِّيقاً نَبِيًّا سپس يادآورى اسحاق و يعقوب مىفرمايد و بعد وَ اذْكُرْ فِي الْكِتابِ

--> ( 1 ) . مائده ( 5 ) آيهء 110 . ( 2 ) . نمل ( 27 ) آيهء 19 : پروردگارا شكر نعمت‌هايى كه به من و پدر و مادرم ارزانى داشتى به من الهام كن .